خنده ام می گیرد از تقلایت ای دنیا


که چگونه در پی آنی که زمینم بزنی


ای دنیای پر از سراب این را بدان:


اگر تمام غم هایت را بر دلم فرو ریزی


هرگز در مقابلت کمر خم نخواهم کرد


اگر تمام دردها و رنج هایت را بر سرم آوری


هرگز در مقابلت زانو نمی زنم

 

آهای دنیاااااااااااااااااا

من همانم..همان شیرینی که برای جدا کردن از فرهادش کمر بسته ای...آری همانم که تا آخرین نفسش با تو می جنگد و آرام نمی گیرد مگر روزی که به خواسته اش برسد و تو را به زانو در بیاورد و درمقابلش سر تسلیم فرو آوری